Ճամփորդություն դեպի Բջնի

Այսօր ուրախ օր էր: Մենք հետաքրքիր Ճանապարհորդություն կատարեցինք դեպի Բջնի: Եղանակը ամպամած էր: Մենք  հասանք Սուրբ Աստվածածին եկեղեցուն: Դրսի կողմից վերանորոգված էր և տեսքից  չէր երևում, որ նա այդքան հին է: Միայն վրայի գրությունները, տառերը ընթեռնելի չէին: Ներսը շատ խորհրդավոր էր ու նկարազարդ: Մենք ընկեր Լուսինեի հետ մոմ վառեցինք: Եկեղեցու շրջակայքում կային բազմաթիվ խաչքարեր:  Հետո մենք սկսենցինք բարձունքի հաղթահարումը՝ գետի երկայնքով: Հասանք Բջնիի անառիկ բերդին, որի ավերակների մոտ հանգիստ արածում էին կովերը:Մենք շատ ոգևորված էինք և սոված: Զվարճալի ճաշկերույթից հետո, ճամփորդությունից տպավորված՝ վերադարձանք դպրոց:

Шоколадная дорога

Жили в Барлетте три маленьких мальчика – трое братишек. Гуляли они как-то за городом и увидели вдруг какую-то странную дорогу – ровную, гладкую и всю коричневую.
– Из чего, интересно, сделана эта дорога? – удивился старший брат.
– Не знаю из чего, но только не из досок, – заметил средний брат.
– И на асфальт не похоже, – добавил младший брат.
Гадали они, гадали, а потом опустились на коленки да и лизнули дорогу языком.
А дорога-то, оказывается, вся была сделана плитками шоколада. Ну братья, разумеется, не растерялись – начали кушать. Кусочек за кусочком – не заметили, как и вечер наступил. А они все кушают шоколад. Так и съели всю дорогу! Ни кусочка от нее не осталось. Как будто и не было вовсе ни дороги, ни шоколада!
– Где же мы теперь? – удивился старший брат.
– Не знаю где, но только это не Бари! – ответил средний брат.
– И конечно, мы не в Молетте, – добавил младший брат.
Растерялись братья – не знают, что и делать. По счастью, вышел тут им навстречу крестьянин, возвращавшийся с поля со своей тележкой.
– Давайте отвезу вас домой, – предложил он. И отвез братьев в Барлетту, прямо к самому дому.
Стали братья вылезать из тележки и вдруг увидели, что она вся сделана из печенья. Обрадовались они и, недолго думая, начали кушать. Ничего не осталось от тележки. Все съели.
Вот как повезло однажды трем маленьким братьям из Барлетты. Никогда еще никому так не везло, и кто знает, повезет ли еще когда-нибудь.

Страна, где все слова начинаются с «не»

Да, Джованнино  был путешественником. Путешествовал он, путешествовал и оказался еще в одной удивительной стране. Здесь все слова начинались с частицы «НЕ».
– Что же это за страна такая? – спросил он у одного горожанина, что отдыхал в тени под деревом.
Горожанин вместо ответа достал из кармана нож и дал его Джованнино,
– Видишь?
– Вижу. Ножик.
–Это неножик, то есть ножик, у которого впереди «не». Он служит для того, чтобы огрызки карандашей превращать в новые карандаши. Очень полезная вещь для школьников.
– А еще у нас есть невешалка.
– То есть вы хотите сказать – вешалка?
– Нет, именно то, что я и сказал, – невешалка. На нее ничего вешать не надо, на нее уже все повешено. Нужно тебе пальто, иди и сними его! А если кому-нибудь нужен пиджак, то незачем ходить в магазин и покупать его. Надо только подойти к невешалке и снять его. У нас есть невешалки летние и невешалки зимние, незешалки для мужчин и отдельно – для женщин.

– Прекрасно! А еще что?
– Еще у нас есть нефотоаппарат, который, вместо того чтобы делать обычные фотографии, делает карикатуры, и людям становится весело. Еще у нас есть непушка.
– Уфф! Как страшно!
– Ничуть! Непушка – это совсем не то, что пушка. Она служит для того, чтобы прекращать войну.
– А как же она действует?
– Очень просто! Даже ребенок может управлять ею. Если вдруг начинается война, мы сразу же трубим в нетрубу, стреляем из непушки, и война тотчас же прекращается.
Какая прелесть эта страна, где все слова начинаются с «НЕ»!

Վախից գրպանումս թաքնված մութը

Լուսինե Պետրոսյանի բլոգ

Մի անգամ մութը վախից մտավ գրպանս։ Մութը վախեցել էր արևի շողերից։ Ես հարցրեցի,թե ինչ է պատահել։ Մութը պատասխանեց, որ եթե արևի շողերը դիպչեն ինձ, ես կանհետանամ։

Ավետիսյան Մարիա

Մի  անգամ մութը  վախից  մտավ  գրպանս: Մութը  լամպի  ուժեղ  լույսից էր  վախեցել: Վախից  այնպես  էր  դողում, որ  գրպանիս  կոնֆետները  սկսեցին  ճռճռալ: Մութը  գտավ կոնֆետներս,  կերավ  ու  մոռացավ  վախի  մասին:

Սիմոնյան Մարկ

Մի անգամ մութը    մտավ գրպանս:    Նա    շատ      էր     վախենում       մարդկանցից,  բայց    ես    նրան     կերա:     Նա     իմ    բերանում     գոռում     էր,    որպեսզի   խղճամ    իրեն,  բայց    ես    չէի     լսում     և    կուլ    տվեցի     նրան:    Նա   իմ     բերանում   դարձավ   լույս   և սկսեց     լուսավորել        ինձ:

Մուրադյան Էրիկ

Մի անգամ մութը վախից մտավ գրպանս և նա վախեցավ, որ երբեք դուրս չի գա  և փորձեց  դուրս իրեն հանել, բայց չկարողացավ: Ուժեղ գոռաց, բայց հայրիկը  քնած էր, նա մեկ անգամ էլ գոռաց և հայրիկը լսեց և հանեց:

Մկրտչյան Անահիտ

Մի անգամ մութը վախից մտավ գրպանս: Գրպանումս կոնֆետ կար: Նա կերավ կոնֆետս: Ձեռքս տարա գրպանս…

View original post 111 more words

Երկիր, որտեղ ամեն ինչ պաղպաղակից է

Լուսինե Պետրոսյանի բլոգ

Ես մի օր ճանապարհորդեցի մի անծանոթ երկիր։ Հենց ես հասա այդ Երկիր, ես տեսա, որ ամեն ինչ պաղպաղակից է։ Նրանք տարբեր գույների էին: Ես ուրախությունից մի քանիսին կերա, իսկ մյուսները ինձ ասացին․

-Մեզ մի կեր, որովհետև մենք քեզ նման մարդ ենք։

Ես խղճացի նրանց և էլ չկերա նրանց:

View original post